आई – दैनंदिनी – १४ ऑक्टोबर २००९‏


आईची आठवण आल्यानंतर कोणी हळवे होणार नाही असे क्वचितच घडेल.. कोणत्याही पत्थरदिल माणासाच्या काळजाला खिंडार पाडू शकेल अशी ती माय-ममता असते…. तिच्या स्पर्शाच्या उबेला काळाचे बंधन नसते.. आजही पापण्यांचे दरवाजे मिटले की तो स्पर्श, ती प्रेमाची उब, तो अनंतकाळासाठी बांधुन ठेवणारा दैवी सुगंध अलगद अंगावर शहारे उठवुन जातो… मनाला बेकल करतो, काळाचे फासे उलटे फिरतात, आठवणींच्या गावामध्ये, बालपणीच्या रानामध्ये असंख्य मिश्कील हरकतींच्या किलबिलाटामध्ये आपण ठाण मांडण्यास जातो…

खस्ता खातानाही हसता येते नी कुणाला न दाखवता मनातून मूक रडता येते हे पहिल्यांदा आईकडूनच तर शिकलो, सगळ्यांची भूक शमल्यानंतर, सगळ्यांचे संतृप्तीचे ढेकर ऐकल्यानंतर मोकळ्या पातेल्याला पाहूनही पोट भरता येते हे आईशिवाय कोण सांगू शकेल… शाळेतल्या पहिल्या दिवशी आपल्या आधी तयार होणारी आई, शाळा सुटण्याआधी आपल्याआधी शाळेबाहेर ताटकळत उभी राहणारी आई, परीक्षेत आपण पहिले आल्यानंतर सगळ्यांच्या हसण्यामध्ये गुपचुप देवासमोर जाऊन समाधानाचे अश्रु गाळणारी आई, राशनच्या रॉकेलच्या रांगेमध्ये रॉकेल संपू नये म्हणून तासनतास उभी राहणारी आई, आपल्याला शिकता यावे म्हणून प्रत्येक वैयक्तिक सुखाला कात्री लावणारी आई, आज तारुण्यात फक्त काहीवेळ मनासारखे नाही झाले म्हणून चीडचीड करणारे आपण अन तेव्हा तिच्या ऐन तारुण्यात गुमान शंकराच्या पिंडीवर बेलाच्या पानांप्रमाणे स्वतःच्या आनंदाला वाहणारी आई, शाळेमध्ये फी भरण्यासाठी सकळी आपण उठण्याआधी वडिलांशी बोलून ऐन सणाच्या दिवशी आपली हौस बाजूला सारून आवडता दागिना काढून देणारी आई, आपल्याला ठेचकाळले की जोरात रागावणारी आई त्याचवेळेला तेवढ्याच मायेने मिळेल ते करून रक्त थांबवण्याचा प्रयत्न करणारी आई, आम्ही झोपल्यानंतरही काम करणारी अन आम्ही उठण्याआधीपासुन काम करणारी आणि कदाचित झोपेतही संसाराच्या जबाबदा-यांची बेरीज वजाबाकी करणारी आई, आपल्या शब्दांच्या फेकीवरून आपली संगत ओळखणारी व दामटून बरोबर काय अन चूक काय हे ठसवणारी आई, एक नाही दोन नाही कित्येक वर्षे आपल्याला तळहाताच्या फोडाप्रमाणे जपणारी आई, चार पैसे वाचावे म्हणून पायी चालत प्रवास करणारी आई….. त्यागाचे मूर्तीमंत उदाहरण कोणी असेल तर ती आईच असते, सगळ्या परिस्थितींशी भांडून प्रसंगी समोर येईल त्या अवघड वळणाला स्वीकारून आपल्याला आपल्या योग्य ठिकाणी पोहचविण्यासाठी धडपडणारी आई, वादळात, वीजांच्या गडगडाटात, मुसळधार पावसात, गरीबीमध्ये, हालाखीमध्ये उद्याचा आशेच्या किरण आपल्या डोळ्यांत शोधून त्यावर वर्षानुवर्षे मागे ढकलणारी आई.. आपल्या स्वप्नांवर आपल्यापेक्षा जास्त विश्वास ठेवणारी व तिथपर्यंत पोहचण्यासाठी सततचा पाठपुरावा करणारी दैवी शक्ती म्हणजे आई!

आईच्या उपकाराचे गणित मांडणारेही नतद्रष्ट असतात, पण हे उपकार अनंत काळाचे आहेत अन ते न फिटण्यासाठीच असतात अन असावेत त्या उपकारांमध्येच त्या कल्पवृक्षाच्या सावलीचा परमानंद आहे… जो परब्रह्म ह्या जीव सृष्टीला चालवतो त्याच परब्रह्माने आपल्याला त्या मातेच्या उदरी स्थान दिलेय… आपल्या पूर्वसंचिताचे ते फलित आहे! जिथे अलंकारितता उपमामुक्त होते, जिथे भाषा शब्दमुक्त होते, जिथे भावना देहमुक्त होते,  जिथे प्रेम स्पर्शमुक्त होते, जिथे अश्रु भावमुक्त होतात तिथे आईचा महिमा सुरू होतो! आई झालेले पहिले देवदर्शन असते,  आइ नकळत झालेले पहिले मैत्र असते, आई हृदयात कोरलेले पत्र असते, आई वात्सल्याचे प्रतिबिंब असते, आई काळाच्या वहीमध्ये जपलेले अव्यक्त पिंपळपान असते, आई प्रत्येकाला न मागता मिळालेले वरदान असते!

काळाच्या ओंजळीतून आपलेही आयुष्य त्या रेतीप्रमाणे निसटून जात आहे.. अनेकांचे गेले अन आता आपलेही जाईल… अनामिकतेचा शाप घेऊन अनामिकतेमध्ये हरवून गेलेले कितीतरी जण आपल्या पाहण्यात आहेत अन येत राहतील… आयुष्यभर झटले अन शेवटी एका तस्वीरीच्या चौकटीमध्ये आठवणींच्या रंगामध्ये कायमचे चिकटून बसलेले चेहरे नवीन नाहीत… निष्क्रियता जर अशीच चालू राहीली तर तुमचे आमचेही असेच होणार यात काही शंकाच नाही…. जो मृत्यूनंतरही त्याच्या योगदानातून जिवंत राहतो तो आणि फक्त तोच या जीवन-मृत्यूच्या साखळीला भेदू शकला…. जीवनाच्या प्रत्येक वळणावर संधीला चुकवणारा व आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर संधी शोधून तिला यशस्वी करणारा या दोन विभागात नकळत जग विभागले जाते.. नवीन जबाबदारींचा मार्ग कुणालाच चुकला नाही ना तो रस्त्यावरील भिकार्‍याला अन ना महातील राजाला, पण यातही जो कर्तव्याप्रती एकनिष्ठ राहून तेजाळून निघतो तोच यशस्वी गणला जातो! फुटकळ समस्यांवर आयुष्य घालवायला थोडी ना हा जन्म आहे… या दगडातून उत्कृष्ठ शिल्प घडवायचे तर मग छन्नी अन हातोड्याची भीती बाळगून कशी चालेल.. यातून तावून सुलाखून निघू तेव्हाच तर खरे शिल्प तयार होईल! या आणि अशा अनेक विचारांच्या सोबतीत कालच्या दिवसाची सांगता झाली!

2 Responses to आई – दैनंदिनी – १४ ऑक्टोबर २००९‏

  1. हेमंत आठल्ये says:

    तुम्हाला, तुमच्या कुटूंबियांना, मित्रांना, आप्तेष्टांना व नातेवाईकांना, सर्वांनाच ही दिपावली आनंदाची जावो; येणारे वर्ष समृद्धीचे व भरभराटीचे जावो ही सदिच्छा!

    पुन्हा एकदा दिपावलीच्या लाख लाख शुभेच्छा!

  2. shubhangi says:

    mala aahe ha lekha khup aavadla

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  बदला )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  बदला )

Connecting to %s

%d bloggers like this: